Uzun zamandır yazamıyorum ama nerdesin öldün mü geberdin mi diye soranınız yok. Bloga baktım da yazıp çizdiklerim özgür kızı simgelese de benim dünyamla alakası yok bu benim mi hayatım? gerçeklerim hep acı..
Öyle zor durumlardayım ki.. hayatım sonu gelmeyecek sıkıntılara doğru akıyor. Bir ara anlatmıştım, baba tarafımdan yakın bir karabamızın 17 yaşındaki oğlu ben 5-5 yaşlarındayken beni taciz etmişti, ben bunu yıllar sonra üniversitede hatırladım. İnsan beyni unutmak istediği olayları siler, sonra hayatta karşılaştığı çok güç durumlardan sonra o olayı tekrar hatırlarmış. Nasıl oldu bilmiyorum, o adamın beni taciz ettiğini, karanlık bir yerde küçücük bedenimden yararlanmaya kalktığını hatırlamıştım, ondan sonra hayatım kabusa döndü. bunu hep içinizde taşımak nasıl bir duygudur bilemezsiniz, anlayamazsınız.. yıllarca içimde sakladım bunu. Anlatmıştım, beni taciz eden belki de tecavüz bilmiyorum.. işte o adam evlendi 2 ya da 3 tane de kız çocuk sahibi olmalı ve kör olmuş.. Annem babam adamın kör olmasına o kadar çok üzüldüler ki.. Ben onlar üzülürken içimden ağladım, bir bilseniz bir bilseniz.. Bir anlatabilsem, beni suçlamayacağınızdan bir emin olsam anlatabilsem.. ama yok ki..söyleyemem kimseye, ya adamı öldrürler ya da beni. ya da gayet normal bir şekilde 'yalan söylüyor' derler. güvenmediğim annem babam bile yanımda durmaz biliyorum, ne garip onlara sorsan çok iyi anne babadırlar ama bundan haberleri bile yok. beni, bir kızın namus ağırlığına o kadar sokmuşlar ki ben 5-6 yaşında bir bedene tecavüz eden bir köpeğin yaptığını onlara o yaşımda bile anlatamamışım. öyle yanıyor ki bedenim, aklıma her geldiğinde gözlerim kan çanağı. kimseye anlatamıyorum... anlatabilir miyim tanıdığım insanlara? ne geri gelir? kim suçlu? beni koruyamayan annem ve babam mı? o şerefsiz mi? yoksa bu olayı o yaşında annesine söyleyemeyecek kadar ailesine uzak olan ben mi?
ben her gün bu pisliğin sıkıntısını çekerken, annem babam o adamın yiğenini abime istedi.. evet, allahım beni daha ne kadar sınayacak ki? Bütün çabalarım boşa çıktı, öyle çirkin bir kız olmasına rağmen akraba ve sırf başı örtülüymüş diye o kızı abimle evlendirecekler, abimde hevesli..
ben ne yapacağımı bilmiyorum, kimseye durumumu anlatamıyorken, zaten geçmiş ile acı çekip duruyorken, o adamı her gün görmeye mahkum edecekler beni. Kendimi mi öldürmeliyim? son zamanlarda psikologa ihtiyacım olduğunu bunu tek başıma aşamayacağımı düşünmeye başladım. Annem babam benim için sıfırlar. yoklar.. benim şu durumumdan nasıl bihaber yaşayarak anne baba sıfatına bürünüyorlar anlamıyorum. Onu bile geçtim benim ciddi bir sorunum var artık. abim o kızla evlenecek, tecavüzcüm o kızın amcası ve aileleri birbirlerine çok gidip geliyorlar. yani her gün tecavüzcüm ile karşı karşıya geleceğim demek..gerçekten ölmek için yeterli bir sebep...
bilmiyorum.. boğuluyorum sanki. evle ilgili bütün bağlarımı koparıp yabancı bir şehire gidip orada yaşamak istiyorum. bir kursa gitmeye başladım, kpssye gireceğim kazanmaktan başka çarem yok. abim o kızla evlenince ben ailemi silmek zorunda kalacağım, zaten ben kızı beğenmediğimi söylediğimde de 'sen mi evleneceksin' diye azarlandım. bu güne kadar bütün evin yükünü omuzlarımda maddi manevi taşıdım, annemin babamın anlayışsızlıklarını, azarlamalarını, annemin bir anne gibi değil de çocuğummuş gibi davranmasına katlandım ama omuzlarım büküldü kamburum çıktı. insan anne ve babasına nefretle bakar mı? gecenin bir yarısı uyanıp onların neden böyle olduklarını sorgular mı?
Psikiyatriste gittim, sakinleştirici ilaçlar verdi, hiç bir işe yaramıyor. hiç sakinleşmiyorum her şey aynı... ilaçlar küçük bir bedene yapılan tecavüzü unutturur mu? benim bundan sonra ki hayatım nasıl geçer düşündünüz mü? hangi doktor benim yaramı sarabilir ki?
anne ve baba nesiniz siz? benden istedikleriniz namaz kılmam, örtünmem, sizin istediklerinizi yapmam. ben kendim olmayı seçtim. örtündüm istedim. açıldım yine ben istedim. hep istediklerimi yaptım çünkü siz benim hiçbir zaman yanımda olmadınız, hep bana emek verdiğinizi söylediniz ama beni okutmadınız bile. hem çalıştım hem okudum. yazık sizlere ki beni dershaneye gönderecek parayı bile sakındınız. neydiniz siz? nesiniz çocuklarınızın her şeyinden bihaber anne babalar?
ne yapacağımı bilmiyorum. tek bildiğim bu işin içinden tek başıma çıkamayacağım. tecavüzcümün yeğenini bile her gün abimin karısı olarak görmek beni o güne yeniden götürecek, hep böyle gözlerim gözyaşı ve nefret ile dolacak, bu acı ya beni ya da başkalarını öldürecek.........
